Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Θεατρικό της Στ τάξης !

Τα εκτακια μας στην τελευταία τους παράστασή στην Αίθουσα Γιορτών !Ελάτε να τα χειροκροτήσουμε !

1 σχόλιο:

  1. Ήμουν κι εγώ εκεί. Τα είδα, τα θαύμασα τα χειροκρότησα, συγκινήθηκα για την τελευταία παράστασή τους επί σκηνής δημοτικού. Από τον Σεπτέμβρη-που θα είναι μελαγχολικός γιατί θα λείπουν τα γέλια , οι φωνές και τα τρεχαλητά τους- στα διάφορα Γυμνάσια της περιοχής, θα τρέχουν πια για να προσαρμοσθούν σε άλλα δεδομένα σε άλλες συνήθειες. Θα μας λείψουν πολύ, ειδικά σε όσους είχαν την τύχη να είναι οι δάσκαλοί τους από την πρώτη δειλή φοίτησή τους στην πρώτη δημοτικού έως και το φινάλε της παιδικής αθωότητάς τους στην έκτη τάξη... την τελευταία!!! Ένας από αυτούς τους δασκάλους είμαι κι εγώ που γράφει αυτό το μικρό κείμενο έτσι σαν αποχαιρετιστήριο κούνημα μαντηλιού για το ταξίδι τους προς την εφηβεία και την ενηλικίωση δίχως πια εμάς, δίχως εμένα. Στην τετάρτη τάξη στη γιορτή της λήξης είχα φωνάξει αρπάζοντας το μικρόφωνο πώς ήταν το καλλίτερο τμήμα που είχα ποτέ και δεν μετάνιωσα -για την υπερβολή; -αυτής μου της δήλωσης. Στα επόμενα δυο χρόνια είδα τα τεταρτάκια μου να μεγαλώνουν, να ψηλώνουν, να αλλάζουν χαρακτηριστικά, να γίνονται σχεδόν έφηβοι και καμάρωνα τόσο όσο και οι γονείς τους.
    Στο αποχαιρετιστήριο dvd τους, στην επιφάνεια του οποίου είναι γραμμένο το όνομά μου και τα ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου που δεν με ξέχασαν, στο τέλος της παρουσίασης της ζωής τους στα χρόνια του δημοτικού σχολείου αναφέρουν εμάς τους δασκάλους τους ως φύλακες άγγελούς τους!!!! τι θαυμάσια πραγματικά σημείωση!!! Μόνο ένα παιδί θα μπορούσε να εκφραστεί έτσι και πόσο ΜΕΓΑΛΟΥΣ έκαναν εμάς τους ενήλικεςαυτή η εξίσωσή μας με τους ουράνιους Αγγέλους.
    Αγαπημένοι μου πλέον τελΕΙΟφοιτοι:
    Παναγιώτη Τ.
    Παναγιώτη Ρ.
    Σταύρο
    Χασάν
    Κενάν
    Γιάννη
    Μπάμπη
    Κ
    Βασίλη
    Αλίκη
    Αναστασία
    Ευγενία
    Ιωάννα
    Γιωργία
    Μπέρτα
    Νάντια
    Άρτεμις
    Ράνια
    Βασιλική

    Πόσο θα ήθελα να είμαι ένας πραγματικός Άγγελος! Να σας κοιτάζω από ψηλά, να σας προσέχω, να στέκομαι στο πλάι σας σε κάθε δύσκολη στιγμή σας, να γελάω με τις χαρές σας να κλαίω και να παρηγορώ τις λύπες σας, να απλώνω τις απαλές φτερούγες μου να τις έχετε μαξιλάρι για τα όνειρά σας.
    Όμως χαίρομαι που είμαι άνθρωπος γιατί έτσι μπόρεσα και σας γνώρισα. Ως άνθρωπος έγινα ο δάσκαλός σας, γίνατε οι μαθητές και οι μαθήτριές μου και αντάμα ταξιδέψαμε δυο ολόκληρα χρόνια με χαρές, φωνές, όνειρα, γέλια, κλάματα, παιχνίδια, παραπονάκια και ολίγη γνώση. Ως άνθρωπος λοιπόν θα είστε για μένα ένας ακόμη χτύπος της καρδιάς μου.

    Σας ευχαριστώ που με τιμήσατε.
    Ο δάσκαλος του Δ2, Βαγγέλης Πεταλάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια σας και οι παρατηρήσεις σας μας δίνουν ώθηση στο να γίνουμε καλύτεροι . Ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας .