Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

Ο δάσκαλος του Δ2

Αγαπητοί Γονείς, καλησπέρα!!Θα προσέξατε ίσως το θέμα της επιστολής μου προς εσάς γράφει:¨ο δάσκαλος του Δ2...¨ Έτσι λοιπόν θα επιθυμούσα να αποκαλούμαι από τόδε και στο εξής, ούτε Βαγγέλης, μήτε κύριος Βαγγέλης, ούτε κύριος Πεταλάς, απλά ο δάσκαλος του Δ2 γιατί πραγματικά, και χωρίς να θέλω να παραβλέψω τάξεις και τμήματα προηγούμενων ετών τα οποία αγάπησα και μ' αγάπησαν κι ευχαριστώ το Θεό γι'αυτό, εντούτοις την αγάπη και τη στοργή που εισέπραξα τα δύο τελευταία χρόνια από τα παιδιά σας ούτε πατέρας από τα ίδια του τα παιδιά δεν παίρνει και συγχωρήστε μου την υπερβολή αλλά δεν μπορώ να εκφράσω καλύτερα αυτό που πήρα από τους μαθητές μου στην Τρίτη και τηνΤτετάρτη τάξη. Μάλλον τα λόγια είναι φτωχά για να παρουσιάσουν όλο αυτό το έντονο συναίσθημα που εισχώρησε στο αίμα μου κι από κει σε όλο μου το Είναι. Η αγάπη των παιδιών σας ήταν και είναι ένα ναρκωτικό το οποίο την μόνη ¨βλάβη¨που κάνει είναι να τροφοδοτεί τα μάτια με δάκρυα κάθε φορά που θα τα αντικρίζω στο προαύλιο τα επόμενα δυο χρόνια να μεγαλώνουν και να καθοδηγούνται από άλλους συναδέλφους.Αγαπητοί Γονείς, επειδή η ζωή πάντα θα κάνει κύκλους η αγάπη των παιδιών σας απέναντί μου δεν μπορεί παρά να μου φέρει στο νου και την καρδιά την αγάπη και τη λατρεία που νιώθω κι εγώ ακόμα για το δάσκαλο των παιδικών μου χρόνων, τον δάσκαλο που είχα κι εγώ στην Τρίτη και την Τετάρτη τον κύριο Νίκο Καραπάνο. Έναν δάσκαλο που άφησε ανεξίτηλα τα χνάρια του στην ψυχή μου. Ελπίζω κι εύχομαι να είναι εν ζωή και ακμαίος όπως και τότε που ήταν νέος, ωραίος και υπέροχος δότης πάντα υπέροχων και μοναδικών γνώσεων. Πώς θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω όλες εκείνες τις στιγμές που ένα και μόνο χαμόγελό τους, μια τρυφερή αγκαλίτσα τους είχε τη δύναμη να κάμψει όλες τις αντιστάσεις μου, να γκρεμίσει από το εφτασφράγιστο κάστρο της θλίψης μου την καθημερινή ανία και επανάληψη, πώς αυτά τα μάτια τους γεμάτα αθωότητα κι αγάπη εκλαψαν τις τελευταίες σχολικές ημέρες. Είναι θαυμάσιο να είσαι παιδί κι εμείς οι μεγάλοι το ξεχνάμε ολοένα και περισσότερο και φερόμαστε σ΄αυτές τις μικρές ψυχές σαν να έχουμε απέναντί μας συνομήλικούς μας.ένα λάθος που το κάνουν γονείς και δάσκαλοι. Ε! λοιπόν στο πλάι τους τις τελευταίες ημέρες και ώρες γδύθηκα την ατσάλινη στολή του μεγάλου, αλάφρυνα την ψυχή και την καρδιά μου από τα περιττά στολίδια κι έκλαψα μαζί τους σαν μικρό παιδί στην αυλή του σχολείου. Και ήταν δάκρυα καυτά και αλμυρά έτσι όπως είχε χρόνια ολόκληρα να γευτεί η επιδερμίδα του προσώπου μου. Πώς λοιπόν είναι ποτέ δυνατόν να ξεχάσω αυτά τα παιδιά, αυτούς τους μαθητές, που περισσότερο τα έβλεπα σαν παιδιά δικά μου παρά σαν ¨ξένα¨ που απλά μου τα εμπιστεύτηκαν για να τους σπείρω στείρες γνώσεις. Και αναρωτιέμαι από δω και πέρα τι άλλο υπάρχει για μένα;. Αναρωτιέμαι αν θα είναι εφικτό να τα βλέπω από το Σεπτέμβριο σαν τα παιδιά ενός άλλου συναδέλφου δίχως η ζήλεια να με κόβει αργά και βασανιστικά σαν το μαχαίρι, αν θα μπορώ από δω και πέρα να ανοίγω την πόρτα της αίθουσας και να μην βλέπω το πρόσωπο, να μην ακούω την καλημέρα, του Μπάμπη, της Ιωάννας, του Κωστή, της Μπέρτας, του Βασίλη, της Γεωργίας, του Τασούλη, της Αναστασίας, του Παναγιώτη Ρούσσου, της Αλίκης του Κενάν , της Άρτεμις, του Χασάν, της Ευγενίας, της Ουρανίας , του Σταύρου, του Γιάννη, της Νάντιας;Λένε ότι ο χρόνος και η συνήθεια γιατρεύει. Πώς ακόμα και οι πιο βαθιές πληγές με το πέρασμα του καιρού κλείνουν, γιατρεύονται, αφήνοντας μόνον μια θολή ανάμνηση. Για μένα αυτή η σύντομη ευθεία του χρόνου δεν θα υπάρξει γιατί δεν θέλω να υπάρξει. Θέλω κάθε φορά που θα αντικρίζω τα γλυκά πρόσωπά τους ένας ωκεανός από αναμνήσεις να με κατακλύζουν και όλη τους η αγάπη  να φέρνει και πάλι στα μάτια μου πίσω από τους φακούς των γυαλιών  εκείνα τα ¨καυτά¨και ¨αλμυρά¨ δάκρυα λίγο πριν αποχωριστούμε για τις καλοκαιρινές διακοπές.Θέλω να είστε υπερήφανοι για τα παιδιά σας, τα παιδιά μου.Θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά για τη συνεργασία και την κατανόησή σας, για την υπομονή και τα έξοδά σας οσάκις ο δάσκαλος του Δ2  έβαζε τις ομαδικές εργασίες και τα σπίτια σας γίνονταν άνω κάτω από το κόψε κόλλησε.Θέλω αν κατά την κρίση σας έκανα λάθη, και σίγουρα έκανα όπως κάθε θνητός _πλην Πάπα της Ρώμης_ να με δικαιολογήσετε και να τα συγχωρέσετε.Τέλος θέλω να γράψω και να βροντοφωνάξω ότι είστε οι καλύτεροι Γονείς που είχα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια (ζητώ συγγνώμη από τους προηγούμενους αγαπητούς Γονείς) αλλά κάθε ανθρώπινο πλάσμα έχει τις αδυναμίες του!!!!!!                                                                       Να έχετε ένα υπέροχο καλοκαιράκι!!!!!!!!                                                                        Με αγάπη και τιμή σας ασπάζομαι!!!                                                                              Ο δάσκαλος του Δ2!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

7 σχόλια:

  1. Ήταν δική μας η τιμή και των παιδιών μας , που συνεργαστήκαμε με έναν τόσο δημιουργικό δάσκαλο.
    Αγκαλιάσατε τα παιδιά μας σαν πατέρας, τα γνωρίσατε ένα- ένα προσωπικά . Στο τέλος κάθε ομαδικής εργασίας όλα έλεγαν "θα τρελαθεί ο κος. Βαγγέλης" , περίμεναν πως και πως να έρθει πάλι η Δευτέρα και να συναντηθείτε.Σας είπανε τις σκέψεις τους και αυτές ακόμα που ούτε εμείς οι ίδιοι γονείς τους δεν ξεραμε. Ακόμα συζητάνε ποιος δάσκαλος μπορεί να τα πάρει τα επόμενα 2 χρόνια τους στο Δημοτικό και να τον αγαπήσουνε σαν και εσάς. Εύχομαι τα παιδιά μας να συνεχίσουν να γνωρίζουν στη ζωή τους χαρισματικούς και δοτικούς ανθρώπους όπως εσας.
    Σας ευχαριστούμε πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητή/Αγπητέ, Γονέα.
    Τα λόγια σας θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι βάλσαμο για την πληγή που άνοιξε μετά τον αποχωρισμό των παιδιών σας. Όμως η μεγαλύτερη τιμή για εμένα θα ήταν να γύριζε ο κόσμος ανάποδα για να έχω ξανά και ξανά τους ίδιους μαθητές. Βέβαια εύχομαι κιόλας να αγαπήσουν το ίδιο κι ακόμα περισσότερο και τον επόμενο δάσκαλο, για να έχουμε να λέμε ότι υπάρχει αγάπη χωρίς ιδιοτέλεια. Γιατί μόνο τα παιδιά σ΄αυτόν τον κόσμο αγαπούν δίχως να περιμένουν ανταλλάγματα. Σας ευχαριστώ όλους σας γιατί μου χαρίσατε δύο χρόνια από τη ζωή των παιδιών σας στα οποία έμαθα δίπλα τους τι πραγματικά έχει ανάγκη μια παιδική ψυχή πέρα από τις πληροφορίες του σχολικού μπούσουλα.
    Να είστε πάντα καλά, να προσέχετε και να μοιράζετε την ίδια αγάπη και στοργή που χαρίζουν απλόχερα τα αγγελούδια σας.
    Ο δάσκαλος του Δ2

    Θέλω επίσης να ευχαριστήσω θερμά το ¨Σύλλογο Γονέων¨του σχολείου μας που μπήκε στον κόπο να αναρτήσει την παραπάνω επιστολή. Να είναι όλα τα μέλη του γερά και δυνατά για να προσφέρουν και να μας ανέχονται.

    καλό απόγευμα σε όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τωρα που ηρθε η σειρα και στα δικα μας παιδια να πανε στην τριτη ταξη, θα ητανε τιμη μας να σας εμπιστευτουμε ο΄τι πολυτιμοτερο εχουμε σ'αυτη τη ζωη....
    Καπως ετσι νοιωθουν κι αυτα που θα χωρισουνε απο την κυρια Ανθη.
    Ελπιζω σε δυο χρονια να κλαινε και για σας...!!!

    Υ.Γ.: καθως εγραφα τα παραπανω, ανεβηκε ο γιος μου με τους φιλους του να πιουνε νερο.Τους ρωτησα δηθεν τυχαια...ρε σεις ξερετε κανενα κυριο Βαγγελη, γιατι μαλλον θα σας εχει του χρονου...
    Αν μενετε καπου εδω κοντα ισως και να ακουσατε τις κραυγες ενθουσιασμου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα δάκρυα των παιδιών είναι αγνά διαμάντια πολυτιμότερα κι από αυτά που στόλιζαν τα τουρμπάνια των μαχαραγιάδων. Μ' αυτά που μου γράψατε ανεβάζετε τον πήχυ πολύ ψηλά. Ελπίζω να έχω την ανάλογη φόρα για να τον φτάσω ή έστω να τον πλησιάσω. Τα παιδιά σας ήταν πολύ τυχερά που είχαν την κυρία Ανθή δασκάλα. Όσες φορές πήρα τμήμα από την αγαπημένη συνάδελφο δεν χρειάστηκε να κάνω σχεδόν καμία προσπάθεια για να τα προχωρήσω. Ήταν έτοιμα όπως οι πρόσκοποι. Εξάλλου όλοι οι συνάδελφοι του σχολείου μας είναι εξαιρετικοί και το έχουν αποδείξει περίτρανα όλα αυτά τα χρόνια.
    Στο υστερόγραφό σας η τελευταία φράση ( Αν μενετε καπου εδω κοντα ισως και να ακουσατε τις κραυγες ενθουσιασμου...)με κάνει να νιώθω σαν ήρωας που παρασημοφορείται.
    Εύχομαι καλό βραδάκι!!!!!!!!
    Ο δάσκαλος του Δ2._

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ηταν τιμη μας που ειχαμε εναν δασκαλο ο οπιος αγαπουσε τοσο πολυ τα παιδια μας.Κανατε τα παιδια αυτα να νιωθουν περιφανα και να αγαπουν ο ενας των αλλον, ετσι οι ομαδικες που τους βαζατε ηταν κατι που τους αρεσε και τους εδενε πιο πολυ.Το κλαμα των παιδιων μας εκανε εντιπωση σε ολους και μαλιστα ρωταει μια δασκαλα εναν και λεει' Εσυ παιδι μου γιατι κλαις,δεν εισαι εκτη?'εμεις κυρια κλαιμε για τον δασκαλο μας ο οποιος δεν θα μας εχει του χρονου'Ευχομαι τα παιδια μας να βρουν μπροστα τους στη πορεια τους τετοιους δασκαλους σαν και σας που να τα αγαπαει και να τα επιβραβευει.Σας ευχαριστουμε πολυ 'Δασκαλε Δ2'

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και εμεις επισης τυχεροι στο υπεροχο μαθημα ζωης που ειχαν την ευκαιρια τα παιδιας μας να εισπραξουν μια απεραντι Αγαπη.
    Για τον Τασουλοβιτς εισαι ο δασκαλος της καρδιας του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Χθες το βράδυ προσευχήθηκα πολύ θερμά να έχει ο Κωνσταντίνος τον καλύτερο δάσκαλο του σχολείου... ε λοιπόν αυτό σήμερα έγινε πραγματικότητα!!!!!!!! Τελικά κάθε μέρα γίνονται θαύματα!!!!!!!!!
    Ιωάννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια σας και οι παρατηρήσεις σας μας δίνουν ώθηση στο να γίνουμε καλύτεροι . Ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας .