Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Καπετανίδεια 2012

Την Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2012 πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις εις μνήμη του πόντιου ήρωα δημοσιογράφου Νίκου Καπετανίδη (1889-1921) οι οποίες οργανώθηκαν από την Ένωση Ποντίων Πειραιώς-Κερατσινίου-Δραπετσώνας . Στις εκδηλώσεις συμμετείχαν σωματεία και φορείς από την ευρύτερη περιοχή της Δραπετσώνας-Κερατσινίου-Πειραιά και αντιπροσωπεία από το 4ο Δημοτικό Σχολείο και το Σύλλογο μας .Πραγματοποιήθηκε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του ήρωα Ν.Καπετανίδη , το οποίο άγνωστοι και ασυνείδητοι βεβήλωσαν τις προηγούμενες ημέρες , αφαιρώντας και κλέβοντας την προτομή του.
Στο λόγο του ο πρόεδρος της ένωσης κος Ποιμενίδης , τόνισε το ρόλο και το έργο το οποίο επιτέλεσε ο Ν.Καπετανίδης εκείνες τις δύσκολες και αποφράδες ημέρες του ξεριζωμού και την δύναμη την οποία θα πρέπει να αντλήσουμε εμείς οι νεώτεροι προκειμένου αντιμετωπίσουμε τις σημερινές δυσκολίες και αδιέξοδα που μας έφεραν όλες οι πολιτικές ηγεσίες και κυβερνήσεις έως σήμερα.Ιδιαίτερη μνεία και αναφορά έκανε για τον κο Δημόπουλο Χρήστο , ο οποίος ως αντιπρόεδρος της Ένωσης έχει δώσει τα μέγιστα προκειμένου μείνει <<ζωντανή>> και λειτουργική αυτή η ένωση.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κος Δημόπουλος είναι από τους μοναδικούς και μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού, που με προσωπική του εργασία και δικό του συνεργείο βοήθησε για την αντιμετώπιση και επισκευή της μόνωσης του σχολείου μας , για το οποίο τον ευχαριστούμε θερμά.
Η Ένωση Ποντίων Πειραιώς- Κερατσινίου-Δραπετσώνας είναι από τις παλαιότερες και πρώτες ενώσεις που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα. Αξίζει να αναφερθούμε και να μάθουμε την ιστορία της :

Πειραιάς 1919.

Πλοία με εκατοντάδες πρόσφυγες από τον Πόντο κυριολεκτικά στοιβάζονται στους προβλήτες του λιμανιού, παρατιούνται εκεί μέχρι να έρθει η σειρά τους να περάσουν από καραντίνα στο ένα ξερονήσι λίγο πριν τη Σαλαμίνα, και αφού πιστοποιηθεί η «ακινδυνότητά» τους καταλήγουν-ταλαιπωρημένοι, ματωμένοι στην ψυχή και στο σώμα και με φρίκη της σφαγής ακόμα ζωντανή στα μάτια τους- κυρίως δυτικά του Πειραιά, στη σχεδόν ακατοίκητη τότε βραχώδη περιοχή της Δραπετσώνας.

Κάπως έτσι θα μπορούσαμε στο πρώτο αυτό φύλλο της εφημερίδας μας να ξεκινήσουμε την αναφορά μας στην ιστορία του αρχαιότερου στον ελλαδικό χώρο ποντιακού σωματείου, αυτού της Ενώσεως Ποντίων Πειραιώς.

Ιδρύθηκε επίσημα το 1923 όχι για πολιτιστικούς σκοπούς, αλλά για κοινωνικούς, δηλαδή για να αποκτήσει νομική υπόσταση ώστε να μπορεί να εκπροσωπεί και να στηρίζει τους εγκαταλειμμένους από το κράτος πρόσφυγες στις καθημερινές βασικές τους ανάγκες. Εξέδιδε πιστοποιητικά γεννήσεως

, ταυτότητες, στεφανοχάρτια, έγγραφα για στρατό και Δημοτολόγιο κ.ά. Με προσωπική εργασία των μελών της και με προσφορά υλικών από τους συμπατριώτες λατόμους της περιοχής κτίστηκε το πρώτο σχολείο, το οποίο ανέλαβε την εκπαίδευση των εκατοντάδων Ελληνόπουλων που βρέθηκαν απότομα χωρίς στέγη και επαρκές φαγητό. Για δεκαετίες μάλιστα από τις συνδρομές του σωματείου πληρώνονταν οι μισθοί των δασκάλων και όταν πια ο σύλλογος αδυνατούσε να καλύπτει τα έξοδα λειτουργίας του σχολείου, το Υπουργείο Παιδείας απαίτησε την παραχώρηση του κτιρίου στο κράτος για να μπορέσει να διορίσει νέους δασκάλους τους οποίους μόνο τότε θα πλήρωνε.

Την περίοδο των αμέτρητων αναγκών, λοιπόν, του συνόλου της προσφυγικής κοινότητας του Πειραιά, με τις οποίες ουσιαστικά δεν ασχολήθηκε κανένα κρατικό όργανο για πολύ καιρό, οι Πόντιοι-μέλη της Ενώσεως πρόσφεραν στο Δημόσιο το κτήριο που έκτισαν με προσωπικές τους στερήσεις και μέχρι σήμερα παραμένει σε χρήση και στεγάζει το Α’ Κ.Α.Π.Η. Δραπετσώνας. Το ίδιο και ο Ι. Ν. της Θείας Αναλήψεως, που κι αυτός οικοδομήθηκε από τα μέλη του σωματείου. Αξιόλογο και το εργατικό κίνημα που αναπτύχθηκε μέσα από τους κόλπους της Ενώσεως και δημιουργήθηκαν συνδικαλιστικά σωματεία, όπως αυτό των Φορτοεκφορτωτών «Ο Πόντος» (1924). Θρυλική η Αθλητική Ένωση Ποντίων Πειραιώς (1928), η οποία επίσης ιδρύθηκε από τα μέλη του συλλόγου.

Η σπουδαία δράση του σωματείου αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο εάν σκεφτούμε ότι ο φυσικός χώρος της, η ευρύτερη περιοχή Δραπετσώνας-Κερατσινίου, αποτελούσε την εποχή εκείνη μια κακόφημη γειτονιά, με τα «περίφημα» πορνεία των Βούρλων, με στέκια κακοποιών και με κρησφύγετα δραπετών. Οι πρώτοι κάτοικοι χαρακτηριστικά αναφέρουν πως δεν είχαν ούτε χώμα να κτίσουν τα σπίτια τους, μόνο πέτρες, ούτε ρεύμα, ούτε νερό, το οποίο αγοράζανε σε δοχεία. Στην περιοχή αυτή, από τη γέφυρα του Αγίου Διονυσίου και δυτικά, έρχονταν σπανίως άνθρωποι από άλλες γειτονιές του Πειραιά ή Αθηνών και μόνο ομαδικώς. Μάλιστα, η μεγαλύτερη φυσιογνωμία του ρεμπέτικου –το οποίο ευρέως θεωρείται πως αναπτύχθηκε στις φτωχογειτονιές της Δραπετσώνας-, ο Μάρκος Βαμβακάρης είπε χαρακτηριστικά για την περίφημη πεζογέφυρα: «Όποιος δεν πέρασε αυτή τη γέφυρα δεν είναι μάγκας» (!). Σε αυτές λοιπόν τις συνθήκες αναγκάστηκαν να ορθοποδήσουν οι Έλληνες του Πόντου που ήρθαν την περίοδο 1919-1923 και το κατάφεραν... Μοναδικές οι μαρτυρίες και μη Ποντίων κατοίκων του Πειραιά, οι οποίοι – εντυπωσιασμένοι από τη θετική στάση των προσφύγων- με ανυπομονησία περίμεναν τα καθιερωμένα γλέντια τους και τις πολιτιστικές συγκεντρώσεις, που παρά τις αντιξοότητες, φτώχεια και στερήσεις της καθημερινότητάς τους διοργάνωναν τα μέλη της Ενώσεως σε απρόσμενες στιγμές, για να «αναστορούν τα παλαιά», αλλά και να δίνουν μηνύματα αισιοδοξίας όχι μόνο στους Πόντιους, αλλά και στους Μικρασιάτες πρόσφυγες και τον υπόλοιπο δοκιμαζόμενο Ελληνισμό.

Στην Κατοχή ο σύλλογος ασχολήθηκε και πάλι με τις βασικές ανάγκες των κατοίκων στην περιοχή της εμβέλειάς του, φροντίζοντας για τα συσσίτια και διαθέτοντας την υποδομή και τους ανθρώπους του στην υπηρεσία των άπορων συμπολιτών. Η Χούντα έκλεισε το σωματείο και κατάσχεσε όλα τα έντυπα και τα αρχεία του, με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμες πληροφορίες για τις πρώτες δεκαετίες της υπάρξεώς του. Παράλληλα κατασχέθηκε και το κτήριο, αφήνοντας τους Πόντιους χωρίς τη «στέγη» τους. Το 1972 το ιστορικό μέγαρο επιστράφηκε και από το 1975, που λειτούργησε ξανά ο σύλλογος, μέχρι σήμερα παραμένει ανοιχτό, εξακολουθώντας να αποτελεί Κέντρο Πολιτισμού.

Από το 1923 και για 85 χρόνια η Ένωση Ποντίων Πειραιά έχει μια συνεχή κοινωνική και πολιτιστική προσφορά, στα μέλη της, στην Πατρίδα, αλλά και γενικότερα στον Ελληνισμό, αφού σπουδαία είναι η δράση της γύρω από τη διάδοση και διάσωση του ποντιακού πολιτισμού και τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης για τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες του Πόντου-θύματα της κεμαλικής πολιτικής της εθνοκάθαρσης εις βάρος των Ελλήνων. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 1999 ο σύλλογος τιμήθηκε με το Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών για το «επί εξ και εβδομήκοντα έτη σπουδαίον κοινωνικόν τε και πνευματικόν τε και πολιτιστικόν αυτών έργον».

Σήμερα στο σωματείο λειτουργούν τμήματα ποντιακών χορών (για παιδιά, εφήβους και ενήλικες), κεντήματος, ζωγραφικής-αγιογραφίας, εκμάθησης ποντιακής λύρας, βιβλιοθήκης, σκακιού και διδασκαλίας ποντιακής διαλέκτου. Όλα τα τμήματα είναι δωρεάν, ενώ οι συμμετέχοντες σε αυτά ξεπερνούν τους διακόσιους.

Αλλά ας κατευθυνθούμε μαζί στην άλλοτε προσφυγούπολη και σήμερα ανεπτυγμένο –χάρη στην εργατικότητα και δημιουργικότητα των προσφύγων από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία- δήμο της Δραπετσώνας και ρωτήσουμε για τη σημερινή κατάσταση του ιστορικού σωματείου τον Πρόεδρό του, κύριο Δαμιανό Ποιμενίδη.

Κατ’ αρχήν, κύριε Πρόεδρε, ευχαριστώ για τη θερμή υποδοχή και κατά δεύτερον, ύστερα από τη μελέτη του ιστορικού αρχείου σας για την προσφορά του συλλόγου από την ίδρυση μέχρι σήμερα, αισθάνομαι τιμή να βρίσκομαι στο ιστορικό αυτό κτήριο, καθώς η πορεία της Ένωσης Ποντίων Πειραιά είναι εντυπωσιακή. Αλήθεια, εσείς πώς αισθάνεστε που για δεκαετία περίπου είστε στην προεδρεία ενός τέτοιου σωματείου;

Είναι και δική μας ευχαρίστηση να προσφέρουμε τη φιλοξενία σε όσους δείχνουν το ενδιαφέρον και το σεβασμό τους προς το πρώτο σωματείο που ιδρύθηκε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Άλλωστε, η φιλοξενία, το ήθος, η εντιμότητα, η προσφορά είναι οι αξίες που διδαχτήκαμε από τους προγόνους μας και αυτές προσπαθούμε να μεταφέρουμε στα παιδιά και εγγόνια μας, αυτές επιδιώκουμε να συνεχίζουν να χαρακτηρίζουν το έργο του συλλόγου. Από αυτή την άποψη, είμαι ευτυχής που υπηρετώ ένα τέτοιο σωματείο, παράλληλα αισθάνομαι απόλυτα τη μεγάλη ευλάβεια και το σεβασμό με το οποίο έχω την ευθύνη μαζί με τους συνεργάτες μου να συνεχίζω τις εντολές που μας άφησαν οι προκάτοχοί μας. Η ευθύνη αυτή έχει πάρα πολλές απαιτήσεις και συνεχώς επιδιώκουμε να συγκεντρώνουμε γύρω μας όλο και περισσότερους νέους ανθρώπους, γιατί σε αυτούς θα αφήσουμε το έργο μας και το μέλλον του σωματείου. Μην ξεχνάτε, είμαι και σε ηλικία 79 ετών...

Εμείς πάντως ως «παλικάρι» και «λεβέντη» ακούμε συνέχεια να σας χαρακτηρίζουν... (Γελάει).

Μακάρι να ήμουν νεότερος, να συνεχίζω να προσφέρω στο σύλλογο για περισσότερα χρόνια, και όχι ως Πρόεδρος... Αυτοί που πέρασαν από εδώ δίνανε και δεν καταδέχονταν «μια σταγόνα να πιούνε». Δεν επιδιώκουμε την «προεδρική καρέκλα», ίσα ίσα αληθινά πονάω το σωματείο και χαίρομαι που βλέπω ανάμεσα στους συνανθρώπους και συνεργάτες μου άτομα άξια να αναλάβουν τα ηνία της Ένωσης. Εγώ θα συνεχίσω να την υπηρετώ όσο οι δυνάμεις μου το επιτρέπουν.

Ποιες είναι οι κύριες δραστηριότητες του σωματείου;

Είμαστε μέλη Π.Ο.Ε., της οποίας το 1ο Συνέδριο το 2005 έγινε τιμητικά στο κτήριό μας, και φροντίζουμε να συμμετέχουμε ενεργά στις εκδηλώσεις που διοργανώνονται από γειτονικά και όχι μόνο σωματεία μέλη της. Άτομα του χορευτικού μας είναι ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη της ΕΠΟΝΑ (Ένωσης Ποντιακής Νεολαίας Αττικής), την οποία θερμά στηρίζουμε. Έχουμε καλή συνεργασία με τον Όμιλο UNESCO Πειραιά και Νήσων, με τη Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού και Ανάπτυξης Κερατσινίου (ΔΕΠΑΚ), όπως και με τη δημοτική αρχή της Δραπετσώνας.

Πραγματικά θα ήθελα να συμβάλουμε στην ανάδειξη του συλλόγου αυτού και αναμφισβήτητα πολλοί θα είναι οι αναγνώστες που διαβάζοντας για την ιστορική του πορεία θα ενδιαφερθούν να παρευρεθούν κάποια στιγμή κοντά σας. Ποιες είναι οι κύριες εκδηλώσεις της Ένωσης;

Τέσσερις είναι οι καθιερωμένες πια ετήσιες εκδηλώσεις του συλλόγου. Τον Ιανουάριο κόβουμε την πατροπαράδοτη πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτα, περίπου Φεβρουάριο-Μάρτιο διοργανώνουμε τον ετήσιο χορό μας και φροντίζουμε να συνδυάζουμε ευχάριστο περιβάλλον με καλό φαγητό και πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Μια ιδιαίτερα σημαντική εκδήλωση για μας είναι η Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, οπότε καλούμε τους τοπικούς φορείς να παραβρεθούν στην Επιμνημόσυνη Δέηση στον Ι. Ν. Θείας Αναλήψεως και καταθέτουμε στεφάνι στο μνημείο του Πόντιου Αντάρτη στη Δραπετσώνα, συνοδεία ορχήστρας και, τα τελευταία χρόνια, και στρατιωτικού αγήματος που στέλνει το ΥΠ.ΕΘ.Α. Σημαντική πρωτοβουλία μας αποτελεί η προσπάθεια να ευαισθητοποιήσουμε τις διευθύνσεις των τοπικών σχολείων για τη συμμετοχή και των μαθητών στις εκδηλώσεις μνήμης, και ήδη για δεύτερη χρονιά είχαμε παρουσία και παιδιών.

Επίσης, στο σωματείο μας εκλεκτοί ομιλητές αναφέρονται στο θέμα της Γενοκτονίας, ενώ ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί η συμμετοχή των νέων στο πρόγραμμα, καθώς πάντα δίνουμε περιθώριο στη νεολαία μας να παρουσιάζει τις δικές της αντιλήψεις – με το μοναδικό νεανικό της τρόπο - για το σοβαρό αυτό εθνικό ζήτημα. Επιπλέον, πάντα φροντίζουμε άτομα του Δ.Σ. αλλά και απλά μέλη του σωματείου να συμμετέχουν σε εκδηλώσεις ή πορείες που διοργανώνονται ανήμερα της 19ης Μαΐου στο κέντρο της Αθήνας.

Εδώ και τρία χρόνια τέλη Σεπτεμβρίου-αρχές Οκτωβρίου έχουμε καθιερώσει τη διοργάνωση διήμερων εκδηλώσεων με επωνυμία «Καπετανίδεια», αφιερωμένων στον Νίκο Καπετανίδη, διακεκριμένο δημοσιογράφο και εκδότη εφημερίδας, που απαγχονίστηκε από τους Τούρκους. Αυτές είναι οι κύριες εκδηλώσεις.

Όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες (συνήθως από οικονομικής απόψεως) επιδιώκουμε τη διοργάνωση κι άλλων συναντήσεων πολιτιστικού χαρακτήρα, όπως παρουσιάσεις βιβλίων, θεατρικές παραστάσεις, ομιλίες κ.ά. Αναφέρω ξανά το θέμα του κόστους, διότι ειδικά τα τελευταία χρόνια οι εκδηλώσεις μας διακρίνονται από ένα υψηλό επίπεδο και θέλουμε να παραμείνουν σε αυτό, δυστυχώς περιορίζοντας τη συχνότητα τους. Καταβάλλεται τεράστια προσπάθεια από το Δ.Σ. και τους φίλους της Ενώσεως να μαζευτούν οι απαιτούμενοι πόροι, και ευχαριστώ όλους όσοι ανταποκρίνονται και συμβάλουν στη συνέχιση της φωτεινής πορείας του σωματείου.

Ευχόμαστε από καρδιάς γύρω σας να υπάρχουν συνεχώς άνθρωποι τίμιοι, με ήθος, αντάξιοι της ιστορίας του σωματείου και να βρίσκετε στήριξη σε κάθε σας ενέργεια, διότι μας έχετε αποδείξει ότι θα πρόκειται για καλό του ποντιακού ελληνισμού. Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε, για το χρόνο σας και την εποικοδομητική μας συζήτηση. Θα είμαστε κοντά σας σε ό,τι χρειαστείτε.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ποντιακή Γνώμη - Τεύχος Μαρτίου - http://epontos.blogspot.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα σχόλια σας και οι παρατηρήσεις σας μας δίνουν ώθηση στο να γίνουμε καλύτεροι . Ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας .